دلمردگی محض

دلم یک آبادی پر برف

یک آبادی در دل کوهستان

یک آبادی با قهوه خانه ای گرم پر از پیرمردهای پرحرف می خواهد

اگر از آن دهات گذر کنم سراغ قهوه خانه را خواهم گرفت.

پشت میز چوبی کنار پنجره خواهم نشست .

از چای داغ خواهم خورد .

از قلیان چاق خواهم کشید و از همنشینی با مردم با صفای ده محظوظ خواهم شد.

اگر از آن دهات گذر کنم از بالای کوره راهی که از میان دو کوه می گذرد خانه ای خواهم خرید.

و برای خویش قبری دست و پا خواهم نمود تا از ماندن توی آرزوی دیرینه ای که بسختی به آن دست یازیدم در اطمینان باشم.

و در آرامش خاطر چشم های خویش بربندم