بر صندلی مقابلم در قطار نشسته. به 1 چشمانش نگاه میکنم. به تلخی احوالم نگاه میکند. کاش دستانم را از اعماق تنهاییام بگیرد.
- چیزی نیست، این اندوه تمام میشود
- کاش بر صندلی مقابلم نشسته باشی و خیال نباشی
سرانگشتان زیبایش روی صورتم میسرد
- چیزی نیست، این اندوه تمام میشود ..
برچسب:
نویسنده: مبین پارسامنش